بررسی قدرت هوایی ترکیه/ نگاهی به فناوری هوایی در کشورهای منطقه و صفر تا صد نیروی هوایی ترکیه

به گزارش گروه دانشگاه و فناوری خبرگزاری دانشجو، نیروی هوایی ترکیه، به عنوان یکی از ستون‌های اصلی نیروهای مسلح این کشور و یکی از بزرگترین ناوگان‌های هوایی در پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، نقشی تعیین‌کننده در معادلات ژئوپلیتیک منطقه‌ای و بین‌المللی ایفا می‌کند. این نیرو با قدمتی که به سال‌های پایانی امپراتوری عثمانی بازمی‌گردد، مسیری پرفراز و نشیب از وابستگی به تجهیزات غربی تا تبدیل شدن به یک قدرت پیشرو در عرصه فناوری‌های هوایی، به ویژه در حوزه هواپیماهای بدون سرنشین (پهپاد) را طی کرده است.

در ادامه به بررسی فنی و بی‌طرفانه ابعاد مختلف قدرت هوایی ترکیه، از ساختار و تجهیزات گرفته تا دکترین عملیاتی و پروژه‌های آینده‌نگرانه آن می‌پردازیم.

ریشه‌های تاریخی و ساختار فرماندهی

شالوده نیروی هوایی ترکیه در سال ۱۹۱۱ توسط امپراتوری عثمانی گذاشته شد که آن را به یکی از قدیمی‌ترین نیروهای هوایی جهان بدل می‌کند. با این حال، ساختار مدرن این نیرو پس از تأسیس جمهوری ترکیه در سال ۱۹۲۳ شکل گرفت. در دوران جنگ سرد، ترکیه به عنوان یک عضو کلیدی ناتو در جناح جنوب شرقی این پیمان، به طور گسترده‌ای با تجهیزات آمریکایی و اروپایی تجهیز شد. این وابستگی، هرچند توان رزمی این نیرو را به شکل چشمگیری افزایش داد، اما در عین حال ضعف بنیادین آن در برابر تحریم‌ها و محدودیت‌های سیاسی نیز محسوب می‌شد.

ساختار فرماندهی نیروی هوایی ترکیه متمرکز بوده و تحت کنترل ستاد کل نیروهای مسلح این کشور در آنکارا قرار دارد. این نیرو از دو فرماندهی اصلی عملیاتی تشکیل شده است: فرماندهی رزمی هوایی غربی مستقر در اسکی‌شهیر و فرماندهی رزمی هوایی شرقی مستقر در دیاربکر. این ساختار امکان واکنش سریع به تهدیدات در مرزهای غربی (دریای اژه و یونان) و مرزهای شرقی و جنوبی (سوریه، عراق و ایران) را فراهم می‌آورد. با حدود ۶۰,۰۰۰ پرسنل، این نیرو از نظر نیروی انسانی نیز یکی از بزرگترین اعضای ناتو به شمار می‌رود. مراکز آموزشی پیشرفته‌ای مانند آکادمی نیروی هوایی در استانبول و مرکز آموزش رزم هوایی بین‌المللی عقاب آناتولی در قونیه، وظیفه تربیت و آماده‌سازی خلبانان و پرسنل فنی را بر عهده دارند که از استانداردهای بالای ناتو پیروی می‌کنند.

تحلیل فنی تجهیزات و توانمندی‌ها

ستون فقرات توان رزمی نیروی هوایی ترکیه بر پایه ناوگان گسترده‌ای از هواپیماهای جنگنده، پشتیبانی و بدون سرنشین استوار است.

ناوگان جنگنده:

F-16 Fighting Falcon: با در اختیار داشتن بیش از ۲۴۰ فروند از مدل‌های مختلف F-16C/D، ترکیه یکی از بزرگترین کاربران این جنگنده چندمنظوره در جهان است. بخش قابل توجهی از این ناوگان تحت لیسانس در داخل کشور توسط صنایع هوافضای ترکیه (TAI) مونتاژ شده‌اند. این جنگنده‌ها به طور مداوم تحت برنامه‌های بهینه‌سازی قرار گرفته‌اند تا با تهدیدات مدرن سازگار باقی بمانند. برنامه نوسازی Özgür یک برجسته از این تلاش‌هاست که شامل ارتقاء آویونیک، رادار و سیستم‌های جنگ الکترونیک با تجهیزات جدید می‌شود.

F-4E 2020 Terminator: علی‌رغم قدمت، حدود ۴۰ تا ۵۰ فروند از جنگنده‌های F-4 فانتوم با اجرای یک برنامه بهینه‌سازی سنگین توسط صنایع اسرائیلی و ترکیه‌ای، به استاندارد ترميناتور ۲۰۲۰ ارتقا یافته‌اند. این جنگنده‌ها با تجهیز به رادارهای مدرن و قابلیت حمل مهمات هدایت‌شونده دقیق، همچنان به عنوان یک پلتفرم تهاجمی کارآمد، به ویژه برای حملات هوا به زمین، در خدمت باقی مانده‌اند. گرچه این کیت باب نفوذ سنگنین صهیونیست ها به ارتش ترکیه را باز کرد اما روی کاغذ ارتقای فنی سنگینی دریافت کردند.

هواپیماهای پشتیبانی و استراتژیک

نیروی هوایی ترکیه با در اختیار داشتن ۷ فروند تانکر سوخت‌رسان KC-135R Stratotanker، توانایی اجرای عملیات‌های دوربرد و افزایش مداومت پروازی جنگنده‌های خود را داراست. ناوگان ترابری این نیرو نیز با هواپیماهای مدرن ایرباس A400M Atlas (که ترکیه یکی از شرکای تولید آن است) و هواپیماهای تاکتیکی C-130 Hercules و C-160 Transall، قابلیت جابجایی سریع نیرو و تجهیزات را در سطح استراتژیک و تاکتیکی فراهم می‌کند.

یکی از مهمترین ارکان توانایی فرماندهی و کنترل این نیرو، ۴ فروند هواپیمای آواکس (هشدار زودهنگام و کنترل هوابرد) بوئینگ 737 AEW&C Peace Eagle است. این پرنده‌ها با رادارهای قدرتمند خود می‌توانند فضای نبرد را تا صدها کیلومتر رصد کرده و مدیریت جنگنده‌ها و پدافند هوایی را بر عهده بگیرند.

انقلاب پهپادی

شاید برجسته‌ترین وجه قدرت هوایی نوین ترکیه، توانمندی آن در حوزه هواپیماهای بدون سرنشین باشد. شرکت‌های ترکیه‌ای مانند بایکار و TAI، این کشور را به یک قدرت پهپادی تبدیل کرده‌اند.

بایراکتار TB2: این پهپاد مسلح شناسایی-تهاجمی با صادرات گسترده و عملکرد موفق در درگیری‌های لیبی، سوریه و قره‌باغ، به نماد صنعت نظامی ترکیه بدل شده است. TB2 با قابلیت حمل مهمات هوشمند کوچک و مداومت پروازی بالا، بازار خوبی برای خود ایجاد کرد.

آکینجی (Akinci) و آنکا (Anka): این پهپادها در کلاس سنگین‌تر قرار گرفته و قابلیت حمل محموله‌های بزرگتر، شامل موشک‌های کروز و بمب‌های هدایت‌شونده سنگین را دارند. این پرنده‌ها بازوی بلند نیروی هوایی ترکیه برای اجرای حملات دقیق در عمق خاک دشمن محسوب می‌شوند.

دکترین عملیاتی و پروژه‌های آینده

دکترین عملیاتی نیروی هوایی ترکیه مبتنی بر سه اصل کلیدی است: بازدارندگی، نمایش قدرت و برتری هوایی. این نیرو به طور فعال در عملیات‌های برون‌مرزی علیه گروه‌های شبه‌نظامی در شمال عراق و سوریه مشارکت دارد و از طریق رزمایش‌های مشترک با کشورهای متحد، توانایی تعامل‌پذیری و نمایش قدرت خود را به رخ می‌کشد.

آینده نیروی هوایی ترکیه با سه پروژه عظیم گره خورده است:

1.جنگنده نسل پنجم TF-Kaan: بزرگترین و بلندپروازانه‌ترین پروژه تاریخ صنایع دفاعی ترکیه، ساخت جنگنده بومی نسل پنجم پنهان‌کار کان است. این پروژه که توسط TAI رهبری می‌شود، با هدف جایگزینی ناوگان F-16 و قطع کامل وابستگی به خارج در حوزه جنگنده‌های پیشرفته دنبال می‌شود.

 اولین پرواز موفقیت‌آمیز این جنگنده در فوریه ۲۰۲۴، گامی مهم در به ثمر رسیدن این پروژه بود. هرچند چالش‌های فنی و مالی عظیمی بر سر راه تولید انبوه آن قرار دارد، اما موفقیت آن می‌تواند ترکیه را در زمره معدود کشورهای دارای فناوری ساخت جنگنده‌های نسل پنجم قرار دهد.

2.توسعه مهمات هوشمند بومی: همزمان با توسعه پلتفرم‌ها، ترکیه سرمایه‌گذاری سنگینی بر روی ساخت مهمات بومی انجام داده است. خانواده موشک‌های کروز SOM، موشک‌های هوا به هوای Gökdoğan (معادل AIM-120 AMRAAM) و Bozdoğan (معادل AIM-9 Sidewinder) و انواع کیت‌های هدایت لیزری و ماهواره‌ای برای بمب‌ها، استقلال عمل و انعطاف‌پذیری نیروی هوایی را به شکل چشمگیری افزایش داده است.

3. خرید اف 35: ترکیه به واسطه عضویت در ناتو و پشتیبانی از سیاست های غرب از اولین همکاران پروژه اف 35 محسوب میشد که به دلیل خرید سامانه اس 400 و مخالفات صهیونیست ها تحویل اف 35 سال هاست تعلیق شده است.

نیروی هوایی ترکیه ساختار تماماً غربی دارد و یکی از مشتریان فناوری غرب محسوب میشود. این نیرو با در اختیار داشتن ناوگانی متعادل و مدرن، پرسنلی آموزش‌دیده بر اساس استانداردهای ناتو و تجربیات رزمی گسترده، یک بازیگر قدرتمند در منطقه محسوب می‌شود.

 در حالی که چالش‌هایی مانند تنش‌های سیاسی با متحدان غربی و پیچیدگی‌های فنی پروژه‌هایی مانند TF-Kaan همچنان پابرجا هستند، اما جهت‌گیری کلی ترکیه همچنان به سمت خرید تسلیحات غربی میل دارد. با وجود تلاش های گسترده اردوغان همچنان در دستیابی به اف 35 ناکام مانده است و یک و بام و دو هوای تولید بومی یا خرید خارجی با سیاست گذاران این کشور همراه است.